Miyopluk Genetik Mi? Bir Gözlük Kullanıcısının Hikayesi
Giriş: Gözlüklerin Arkasında Kimseyi Görememek
Gözlük takmak… Aslında başlangıçta bir moda ifadesiydi. “Aaa, gözlük takıyor, kesin zekidir,” diye düşündüğümüz zamanlar yok muydu? Benim gözlüğüm tam 9 yaşımdayken başladığı için, o dönemde zeki olduğumu kimse fark etmedi, ama gözlüklerimle her zaman bir hava estirdiğimi söyleyebilirim. Tabi o zamanlar fark etmedim ama şimdi düşününce, gözlük kullanmak ciddi bir yaşam tarzıymış. “Gözlük takan adam, bir şeylere daha yakın görünür,” derken aslında ne kadar uzağa baktığımı fark etmemişim. Yani, miyopluk genetik mi? Evet, büyük ihtimalle. Ama tabii, bazen gözlüklerin sana kattığı “her şeyi görebilen insan” havası da var!
Miyopluk Genetik Mi? Ailemde Kimse Bunu Tartışmadı
İzmir’de büyüdüm. Hani, o ‘kafelerde çay içip, sahil kenarında yürüyüp, akşam olunca denize bakmak’ tarzı bir yaşam. Ama bir sorun vardı: Ben denizi göremiyordum. “Ne biçim İzmirli’sin, denizi göremiyorsan ne işin var burada?” dedi annem. Haklıydı da, çünkü tam da annemin “Gözlük takmasaydın, daha net görürdün” dediği yaşlarda, gözlüklerin etrafında dönmeye başlamıştım.
Bize genetik geçiş konusunu hiç anlatmamışlardı. Çünkü “gözlük, sadece gözlük, ne var bunda?” düşüncesiyle büyütüldüm. Sonra bir gün, aynada gözlüğümü takarken babamın da gözlük takmasını fark ettim. Babamınki biraz farklı tabii, onun gözlükleri bir dönemin “güzelim, yaşlıca ama her şey yolunda” türünden. “Hımm, demek ki genetikmiş,” dedim kendi kendime. Miyopluk genetik mi, diye soranlara basit bir cevap verebilirim: “Evet, galiba, ama bu gözlük takma işini genetikten daha çok ‘başka bir açıdan bakmak’ olarak görmek gerek.”
(İç sesim) “Baba, sen de miyop mu oldun?”
Baba: “Tabii, gözlük takmanın yaşı yoktur oğlum.”
İç sesim: “Genetikmiş demek, ama bu durumu kimse açıkça konuşmaz!”
Miyopluk Genetik Mi? Peki, Neden Herkes 3 Adımda Gözlüğe Sahip Oldu?
Miyopluk genetik mi sorusuna bir de kendi gözlüğüm üzerinden bakalım. Hani, her 20 yaşına gelen genç insan bir anda gözlük takmaya başlamaz. Bir dönem vardı, çok net hatırlıyorum, gençken gözlük takan çocuklar “nerede, nasıl” diye alay edilirken, bir de gözlük takmanın aslında bir ‘azizlik’ olduğuna inanırdık.
Tabii o zamanlar gözlük takmıyordum. Bir gün annem “Küçükken hep dikkatli bakardın, gözlük takma zamanın gelmiş” dediğinde şok oldum. O anda, gözlüklerin bana ne kazandıracağını anlamıştım. “Nereye bakıyorum?” diye düşünürken fark ettim: Genetikten başka bir şey de vardı burada! Bu, bir nevi aydınlanma anıydı.
O an, aklımda birkaç şey canlandı: Herkesin gözlükleri vardı ama hiç kimse “Neden?” diye sorgulamıyordu. Neden gözlük takıyoruz, kimse sormuyordu. Gözlükler, sanki bir işaret gibi! Kimseyi küçümsemiyorum ama düşündüm, bazen gözlükler bir toplumsal kodu bile yansıtabiliyor. Neden gözlük? “Çünkü gözlük takmak şık” demek ne kadar kolay!
Gözlükler ve Zihinsel Güç: Gözlük Kullanmakla Süper Kahraman Olmak Arasındaki İnce Çizgi
Bir gün arkadaşlarla sahil kenarında yürüyorduk. Hava sıcak, deniz mavi… Ne yapıyorduk? Hiiç! Gözlükleri takmış, denizi bir uzaklıkta inceliyorduk. Benim gibi gözlük takan biri için, mesela biraz daha uzaktaki birini tanımak, o kadar zor bir şey ki! Gözlüğün ışıltılı camlarından, yakınlaştırma işlevinden hep yararlandım. Tabii, genetikten mi oldu, gözlük takmanın etkisinden mi, onu tam bilemiyorum ama düşününce “Ne kadar uzak görmek o kadar yakındır” dedim içimden. Benim gözlüklerimle, bir gün birisi “Yakın” dediğinde, aslında en yakın olduğum nokta bile o kadar uzak değildi.
Bazen kendi iç sesimle dalga geçerken fark ettim: “Miyopluk genetik mi?” demek, insanın içindeki gözlük takma efsanesinin başlangıcı gibi bir şey! Gerçekten de gözlüklerin insan üzerinde bıraktığı etki çok ilginç. Ya her şeyi yakınlaştırıp görmek ya da dünyadan birkaç adım uzak kalmak… Gözlük takarken insan kendisini adeta bir süper kahraman gibi hissediyor. Hatta gözlüklerimle daha derin düşünceler üretmeye başlıyorum. “Bir insan, gerçekten her zaman neyi gözlemleyebilir ki?” diye kendime soruyorum. İşte, içimdeki filozof tarafı da buradaydı.
Biraz Mizah, Biraz Gerçek: Gözlükler ve Ben
Bir de gözlüklerin aslında çok komik anlar yarattığını fark ettim. Hani bir şey gördüğünde, “Aa, ne kadar güzel” dediğinde aslında gözlüğü takmadan neyi gördüğünü tam anlamış oluyorsun. Sonra bir anda “Benim gözlüklerimle görmem gerek” diyorsun. Gözlükler aslında senin gözlerinden başka bir dünyaya açılan bir kapı. Yani ben gözlük takarken, sadece dünyayı görmek değil, dünyayı yorumlamak için de gözlükleri kullanıyordum.
Miyopluk Genetik Mi? Sonuç
Miyopluk genetik mi? Bence, kesinlikle. Ama genetik dışı bir de gözlük takmanın getirdiği ruh hali var! Evet, gözlük takmak yalnızca bir fiziksel şey değil, aynı zamanda bir içsel değişim. Sonuçta, miyopluk sadece gözlerimde değil, zihnimde de var. Gözlük takarken hayatı daha yakın görmek ve dünyayı bir parça daha uzaklardan algılamak istiyorsanız, bu hayatın bir parçası oluyor. Gözlük takarken başkaları için net olmasam da, bir anda kendim için her şey netleşiyor.
Sonuçta, Miyopluk genetik mi? Evet, olabilir. Ama gözlüklerle bu kadar rahatlayacağımı hiç düşünmemiştim.